Private Book

ผมเป็นคนไทยที่ไม่มีเชื้อจีนปนอยู่สักนิด

สมัยเด็กๆ จำได้ว่าพอถึงช่วงเทศการตรุษจีน  เพื่อนๆ ในห้องเรียนที่มีเชื้อสายจีนจะขาดเรียน  แน่นอนว่ามันทำให้ผมอิจฉา

พอช่วงเทศกาลผ่านไป พวกเพื่อนๆ ก็จะกลับมาพร้อมกับขนมเข่ง

ปีนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้าร่วมเทศกาลตรุษจีน  แต่ไม่ใช่พิธีการทั้งหมดเพราะผมดันนอนตื่นสายกว่าใครเขา

ผมได้เห็นขั้นตอนการเตรียมของเซ่นไหว้ หมูสามชั้น การนึ่งขนมเข่ง  นึ่งไก่  และอื่นๆ

ผมเพ่ิงจะเคยเห็นพิธีการไหว้รถเป็นครั้งแรก  มันทำให้หมดข้อสงสัยที่มีมานานแล้วว่าทำไมรถบางคันถึงมีดอกไม้ประดับอยู่ที่หน้ารถ

ผมได้เข้าร่วมการไหว้บรรพบุรุษด้วย   ผมรับธูปมา 1 ดอก พนมมือและไหว้  พนมมือทำใจสงบนิ่ง ไม่กล้าหันไปถามคนข้างๆ ว่า ต้องภาวนาว่ายังไงเหรอ  เลยถือโอกาสนั้นฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกหลานเสียเลย

…

หลังจากเผากระดาษเงินกระดาษทองแล้วก็ถึงช่วงจุดประทัด  ผมเลยไปยืนอยู่แถวหน้าสุดจะได้เห็นประทัดระเบิดชัดๆ

ปรากฎว่านอกจากผมที่ไม่เคยเห็นประทัดเป็นร้อยระเบิดโป้งป้างมาก่อน  ก็มีหมาน้อยอายุ 1 ขวบที่ไม่เคยเห็นประทัดระเบิดเหมือนกัน วิ่งเข้าไปดูประทัดระเบิดในระยะเผาขน(หมา)

ไม่ใช่แค่ดูประทัดระเบิดในระยะประชิด  มันยังพยายามจะกระโดดงับประทัดที่กำลังระเบิดอีกต่างหาก

บางทีมันก็ตกใจกระโดดหลบถอยหลัง แต่แล้วก็วิ่งพุ่งกลับไปหาพวงประทัดอีกครั้ง

ใครร้องเรียกหมาน้อยตัวนี้ยังไงมันก็ไม่สน  ผมว่าตอนนั้นมันคงไม่ได้ยินแล้วล่ะ  หูมันคงจะดับไปอีกพักหนึ่ง

ส่วนบรรดาหมารุ่นพี่ตัวอื่นๆ ในบ้านที่เหลือ ก็พากันวิ่งหายลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

…

ขากลับเข้ากรุงเทพฯ ผมขับรถสวนกับรถที่มีดอกไม้ติดอยู่หน้ารถหลายคัน

ขับรถมาได้ครู่ผมพบว่ารถมากติดผิดปกติ  ลองคิดคำนวณเวลาคร่าวๆ แล้วคิดว่าคงได้ขับรถอีกนาน

แต่ปรากฎว่ารถติดเพราะมีรถยนต์กัน  2 เหตุติดๆ กัน แต่ละคันก็มีดอกไม้ประดับไว้อยู่ที่หน้ารถ  บนถนนก็มีซากดอกไม้ที่บี้แบนตกอยู่

ถ้าเราประมาทมันก็อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลา

…

ไม่ว่าเทศกาลไหนๆ  เวลาก็จะพามันผ่านไป  และวนกลับมาหาเราอีกครั้ง

อย่ามัวแต่เฝ้ารอเทศกาล  ทำทุกวันให้เป็นเทศกาล เฉลิมฉลองวินาทีแห่งการมีชีวิต

วินาทีที่ไม่เคยจากเราไปไหน คือวินาทีของปัจจุบัน  มันอยู่ตรงนี้

ตัวเราต่างหากที่ปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับอดีตและอนาคต

อยู่ดีๆ ที่ทำงานก็บอกว่าผมทำผิด  ทั้งๆ ที่ผมเข้าใจว่าผมทำถูก และทำเพื่อส่วนรวม

สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาคือ  กำแพงแห่งความถูกต้องพังทลายต่อหน้าต่อตา

ผมใช้เวลาก่อกำแพงนี้ขึ้นด้วยตัวเอง แล้วก็มีคนมาพังมันลงในวันเดียว

นั่นเพราะผมยึดดี  ติดดี  ติดถูกต้อง  วันหนึ่งเมื่อมันกลับด้าน  ความทุกข์มากมายจึงเกิด

อนิจจังเกิดขึ้นได้ทุกที่  แม้แต่สิ่งที่เราคิดว่ามันถูก

…

ถูกหรือผิด บางครั้งมันก็สำคัญมาก  บางครั้งมันก็ไม่สำคัญเลย

ถูกหรือผิด มันอาจไม่ใช่แค่ถูกหรือผิด  ไม่ใช่ตรงกลาง  ไม่จำเป็นต้องถูก ไม่จำเป็นต้องผิด

ถูกของเธอ  ผิดของฉัน  หรือ ถูกของฉัน ผิดของเธอ

ฉันยึดตัวฉัน เธอยึดตัวเธอ  ถูกทั้งสองคน  ผิดทั้งสองคน

ถูกใจฉัน ผิดใจเธอ  ผิดใจฉัน  ถูกใจเธอ  ใจฉันคือใจฉัน  ใจเธอก็ใจเธอ

สำคัญหรือที่มันต้องถูกและไม่ผิด  ผิดบ้างได้ไหม?  ผิดแล้วเป็นอย่างไร?

สำคัญหรือที่มันต้องผิดและไม่ถูก ถูกบ้างได้ไหม? ถูกแล้วเป็นอย่างไร?

ผิดฉันผิด  ถูกเธอถูก แต่ทำไมฉันและเธอยังไม่พอใจ?

ถูกฉันถูก ผิดเธอผิด แต่ทำไมฉันและเธอยังไม่พอใจ?

ถูกหรือผิด อาจไร้ค่า หากมีอะไรที่สำคัญกว่า  สำคัญจนไม่ต้องควาญหาว่าใครผิดใครถูก

อะไรที่สำคัญกว่า  ก็คงต้องหากันเอาเอง…

เราแต่ละคนมีเวลาในชีวิตที่จำกัด  และไม่ทราบจำนวนที่แน่นอน  ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตถึงเมื่อไหร่

เวลาที่จำกัดบวกกับความไม่แน่นอน ทำให้เราควรเลือกใช้เวลาที่มีอยู่อย่างมีค่า  ด้วยการมีสติอยู่กับปัจจุบัน

หากแต่มัวเผลอวิตกกังวล ฟุ้งซ่าน ในเรื่องที่ยังมาไม่ถึง  หรือมัวแต่เป็นทุกข์ใจกับอดีตที่ผ่านมา  ย่อมจะทำให้เสียคุณค่าของเวลาของปัจจุบันไปอย่างน่าเสียดาย

เมื่อมีสติอยู่กับปัจจุบัน ย่อมจะทำให้เราสามารถเลือกใช้เวลาที่มีอยู่ได้อย่างคุ้มค่า  ด้วยการเลือกทำสิ่งต่างๆ ที่เหมาะสมในขณะนั้นจริงๆ   ไม่ใช่เลือกด้วยเพราะความเคยชินจากที่ผ่านๆ มา

การเลือกทำโดยปราศจากความกลัวและความวิตกกังวล  เลือกทำด้วยความต้องการที่แท้จริง  จะช่วยเติมเต็มให้กับชีวิต  และเมื่อมองย้อนกลับไปเราก็จะไม่นึกเสียดายในสิ่งที่เราเลือกทำเลย

เมื่อชีวิตของแต่ละคนมีทางเลือกมากมาย  การมัวแต่คอยตัดสินสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต  ย่อมไม่สู้การเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย

มองไปบนชั้นหนังสือ  ผมเห็นฝุ่นหนาจับบนขอบหนังสือทุกเล่ม  มันเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว  และช่วงนี้ก็เป็นโอกาสเหมาะที่จะปัดฝุ่นให้สะอาด

ผมใช้ผ้าไมโครไฟเบอร์ค่อยๆ เช็ดฝุ่นตรงขอบหนังสือ    หลังจากนั้นผมก็ใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ บริเวณปกหน้าและปกหลัง  แล้วปิดท้ายโดยเช็ดด้วยกระดาษทิชชูให้แห้งสนิทอีกครั้งหนึ่ง

ก่อนที่จะทำความสะอาดหนังสือเล่มต่อไป ผ้าชุบน้ำจะถูกนำไปล้างด้วยน้ำสะอาดอีกครั้ง  เป็นขั้นตอนที่ดูยุ่งยาก แต่มันก็ทำให้หนังสือสะอาดปราศจากฝุ่น

ผมเช็ดหนังสือทีละเล่ม  เช็ดหนังสือหมดชั้นก็เช็ดชั้นหนังสือต่อ  เป็นงานตะลุยฝุ่นที่ใช้เวลานานกว่าที่ผมคิด  เพราะผมใช้เวลาเกือบ 2 วันจัดการกับหนังสือ 3 ชั้น

เมื่อฝุ่นหายไปก็ปรากฎรอยสีเหลืองเปื้อนบนขอบเห็นได้ชัดเจน  เช็ดยังไงก็ไม่หายไป เฮ้อ

ในขณะที่กำลังทำความสะอาด  ผมพบว่ามีหนังสือหลายเล่มที่ผมยังอ่านไม่จบ  แล้วมันก็ถูกจับวางบนชั้นหนังสือ  ต่อมามันก็โดนฝุ่นจับหนาเตอะ   ฝุ่นก็เลยกลายเป็นเกราะป้องกันไม่ให้ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

หนังสือบางเล่มทำให้ความจำบางช่วงผุดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ   มันเป็นหนังสือเก่าที่ถูกทอดทิ้งอยู่บนชั้น  แต่กลับอัดแน่นไปด้วยความทรงจำของวันวาน

หนังสือบางเล่มที่เป็นกำลังใจให้ผมยามที่ท้อแท้สิ้นหวัง เมื่อครั้งที่ยังเป็นนักศึกษา

หนังสือหลายเล่มช่วยผมให้ผ่านช่วงเวลาขมขี่นในชีวิตได้อย่างไม่น่าเชื่อ

หนังสือเหล่านี้เดินทางผ่านเวลามาพร้อมกับผม  มันเป็นมากกว่าหนังสือบนชั้น

เมื่อเช็ดหนังสือหมดทุกเล่ม  และความสะอาดชั้นหนังสือเสร็จ  ผมก็จัดแยกกลุ่มหนังสือแล้วก็นำมันเข้าไปเก็บในชั้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้ผมเอาพลาสติกห่อหนังสือบนชั้น  ป้องกันไม่ให้ฝุ่นเข้าไปเกาะได้ง่ายๆ   เพราะทำความสะอาดถุงพลาสติกง่ายกว่าเช็ดหนังสือทีละเล่มเป็นไหนๆ

มันเป็นสองวันที่เหนื่อยแต่คุ้ม  ทำให้ผมรู้ว่ามีหนังสือหลายเล่มนอนรอให้เราอ่านต่ออยู่บนชั้น

บางเล่มก็กำลังเฝ้ารอให้ผมอ่านมันซ้ำอีกครั้ง

เพราะเวลาที่ผ่านไป  อาจทำให้ผมเห็นหนังสือเล่มเดิมในอีกแง่มุมหนึ่งก็เป็นได้  :)

ผมบังเอิญสังเกตเห็นว่า เนื้อเพลง “เพราะอากาศหนาว” กำลังถูกค้นหามากเป็นพิเศษ  คงเป็นเพราะช่วงนี้อากาศหนาว

หนาวแล้วมันทำให้เหงา  เหงาแล้วถ้ามีเธอยื่นมือมาให้จับ  ความรู้สึกของผมก็คงจะเปลี่ยนไป

พอมันหนาวแล้วมันก็คิดถึงเธอ  บางทีก็นอนละเมอ อยากได้ไออุ่นจากเธอ

ยิ่งอากาศหนาว  มันก็ยิ่งเหงา  เหงาไปถึงหัวใจ  และก็ยิ่งอยากจะเจอเธอ

แหม  ความรู้สึกของเพลงทำให้รู้สึกดีจริงๆ

…

ผมชอบเพลงนี้ก็เลยโพสเนื้อเพลงนี้ไว้   และประสาคนอยากรู้อยากเห็นว่า จริงหรือเปล่าที่เพลงนี้จะถูกค้นหาตอนอากาศหนาวๆ  เลยเอาสถิติของโพสมาทำเป็นกราฟ  ก็ได้ผลแบบนี้

มีเพลงอะไรอีกหนอที่คนชอบฟังกันตอนอากาศหนาวๆ ?