Private Book

เรื่องที่คล้ายกัน

• T-Square – Forgotten Saga (2005) (11/6/2010, 0)
• แกะสิ แกะสิ (12/11/2008, 4)
• Drifting by Andy Mckee (29/9/2007, 0)
• IL Mare Music Video (15/8/2006, 0)
• เนื้อเพลง : รอรัก (4/12/2007, 1)

ผมนั่งซักผ้าอยู่หลังห้อง  ซักผ้าไปก็คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย  คิดไปคิดมาก็เกิดความสงสัยว่า พอเราซักผ้าเสร็จแล้วฝนจะตกไหมนี่?

ผมเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้า  แต่สายตาก็พลันไปสะดุดกับจุดเล็กๆ สีขาวที่กำลังขยับไปมาอยู่กลางอากาศ

ผมเลยหยุดซักผ้า แล้วลุกขึ้นไปยืนมองจุดสีขาวใกล้ๆ  แล้วก็จ๊ะเอ๋กับแมงมุมตัวน้อย ที่กำลังง่วนกับการทักทอเส้นใยที่บริเวณตรงกลาง

เจ้าแมงมุมตัวนี้คงจะทอใยอยู่ตรงนี้มาพักใหญ่แล้ว   เพราะจากที่ผมเห็น มันเป็นตาข่ายใยแมงมุมขนาดใหญ่  ด้านบนยึดอยู่กับราวตากผ้าของผม  ด้านล่างก็ขึงยึดไว้กับอ่างล้างมือ

มันเป็นแมงมุมเจ้าระเบียบ  เพราะใยของมันค่อนข้างเป็นระเบียบ  ช่องว่างระหว่างเส้นใยมีระยะห่างเท่าๆ กัน   พื้นที่ตรงกลางเว้นไว้ให้เป็นที่ิอยู่ของมันเอง  เพื่อที่จะได้รับรู้ถึงแรงสั่นทะเทือนเมื่อมีเหยื่อบินมาติดกับดัก

ผมใช้เวลาชื่นชมกับความสวยงามของใยแมงมุมอยู่ครู่หนึ่ง  แล้วก็กลับไปนั่งซักผ้าต่อ

…

นั่งซักผ้าไป ผมก็เหลือบมองใยแมงมุมไปด้วย  แล้วผมก็รู้สึกเสียดาย เพราะว่าผมคงไม่มีทางเลือก  ผมต้องทำลายใยแมงมุมที่สวยงามนี้ทิ้ง  ไม่งั้นผมคงตากผ้าที่่ราวไม่ได้

เจ้าแมงมุมเองก็เพิ่งทอใยเสร็จ  มันคงยังไม่ได้หม่ำอะไรระหว่างที่วุ่นวายกับการทอใยอยู่

อาหารมื้อนี้ขอเป็นแมลงตัวใหญ่ๆ สักตัว น่าจะเป็นฝันที่ดีที่สุดของแมงมุมตัวนี้

ผมกำลังจะเป็นผู้ทำลายความฝันของมัน

…

ผมส่งสัญญาณเตือนเจ้าแมงมุมด้วยการเขย่าราวตากผ้า

เจ้าแมงมุมตกใจ  วิ่งปรู๊ดหลบเข้ามุมของใยด้านโยงกับราวตากผ้า

ผมใช้มือกวาดทำลายใยของมันในพริบตาเดียว  ส่วนเจ้าแมงมุมก็วิ่งไปหลบที่ราวตากผ้า

ผมเขย่าราวตากผ้าอีกครั้ง  เจ้าแมงมุมทนแรงเขย่าไม่ได้จึงโรยตัวห้อยลงมา

ผมใช้มือจับที่ใยแล้วพามันไปปล่อยไว้ที่ด้านหนึ่งของกำแพง

เจ้าแมงมุมวิ่งปรู๊ดหาที่ปลอดภัย แล้วมันหายไปจากสายตาผม

…

เจ้าแมงมุมสอนผมว่า ผลงานที่ดีต้องใช้ความมานะพยายาม ความอดทน ความตั้งใจ   จากเส้นใยเล็กๆ เส้นแรก  ผูกโยงกันเกิดเป็นตาข่ายใยแมงมุมขนาดใหญ่

ขณะเดียวกัน  ผมก็เรียนรู้ว่าการทำลายล้างนั้นง่ายนิดเดียว แค่พริบตาเดียวก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว

ผมเชื่อว่าจะเจ้าแมงมุมก็คงจะสร้างสรรค์ผลงานของมันที่อื่นต่อไป  แม้จะไม่มีคนชื่นชมสนใจ

อย่างน้อยคงเพื่ออร่อยปากอิ่มท้อง  และมีชีวิตรอดต่อไปอีกหนึ่งวัน

เรื่องที่คล้ายกัน

• เปิดไฟ (15/2/2008, 4)
• คอยลม (30/1/2009, 10)
• ฟ้าวันนี้ (13/5/2007, 5)
• เที่ยง 13 (13/4/2010, 2)
• เจ้าเต่าทอง (11/2/2009, 9)

ผมกลับมาจากธุระตอนตีสอง

ฝนกำลังตก  มีเสียงฝนดังรอบตัว  ไม่มีใครที่ลานจอดรถ

ผมหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดิโอระหว่างทางเดินกลับไปที่ห้องพัก

ภาพในวิดิโอมีความมืดเป็นส่วนใหญ่  แต่มีเสียงฝนตกกระทบร่มกับเสียงฝีเท้าที่พอจะได้ยินชัด

…

เวลาตีสองจะมีอะไรที่ข้างนอกนั่น  ผมพยายามมองหาความน่าสนใจในสิ่งที่ไม่น่าสนใจ

ใช่  มันมักจะมีบางสิ่งที่มีอยู่  แต่เราไม่เคยสนใจ และไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน

ในขณะที่ชีวิตกำลังดำเนินไป  เมื่อเราพลาดการรับรู้เวลาของช่วงปัจจุบัน อาจทำให้เราไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งใหม่ๆ ในเรื่องเก่าๆ ที่พบเจออยู่ทุกวัน

ชีวิตไม่ได้ซ้ำซากหรอก  มันมีความแตกต่าง  แม้จะเพียงเล็กน้อย หากเราสังเกตก็จะมองเห็น

เรื่องที่คล้ายกัน

• วิดิโอเกี่ยวกับแมว น่ารักมากกก (18/8/2006, 0)
• Flim – The Bad Plus (18/8/2010, 0)
• No Arms, No Legs, No Worries (17/6/2009, 3)
• I’m Yours! (24/4/2010, 1)
• Drifting by Andy Mckee (29/9/2007, 0)

เช้าวันนี้ผมอดทนไม่ไหว  เนื่องจากเห็นผลงานที่พวกเขาทำแล้วผมทนไม่ได้  เลยต้องเทศนาให้พวกเขาฟัง

ผมพูดเรื่องโอกาสในชีวิตที่พวกเขาได้รับ   ผมบอกว่าพวกเขาได้โอกาสที่ดีกว่าใครหลายคนบนโลกใบนี้   แต่กลับมองไม่เห็นคุณค่าของมัน

ผมพูดไปครึ่งชั่วโมง  โดยหวังว่าหากแค่มีหนึ่งคนที่ได้ยิน  รับฟัง  นำไปคิดและทบทวนตัวเอง  แล้วปรับปรุงตัวเสียใหม่  นั่นก็ถือว่าคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปแล้ว

…

ผมทำหน้าที่หลักเสร็จในช่วงเช้า  ออกจากห้องได้ก็รีบเดินไปห้องประชุม เนื่องจากมีนัดประชุมช่วงเที่ยง   ในมือผมถือถุงห่อข้าวไก่ทอดที่ฝากแม่บ้านซื้อ  เพราะขี้เกียจไปเบียดแย่งคนอื่นๆ ที่โรงอาหาร

พอไปถึงห้องประชุมปรากฎว่าไฟปิดมืด  การประชุมเสร็จเรียบร้อยเร็วกว่าที่คาดไว้   ผมเลยถือถุงข้าวไปนั่งทานคนเดียวในห้องทำงาน

ผมกินข้าวไก่ทอดหมดไปอย่างรวดเร็ว  และรู้สึกว่าตัวเองได้ใช้พลังหมดไปอย่างมากมายในช่วงเช้า

…

ผมมีอาการ “หมดสภาพ”  รุ่นพี่อาวุโสของผมบอกอย่างนั้น

หมดสภาพจะเป็นอาการเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย  แขนชา  ขาเมื่อยเพราะผ่านการยืนเกือบตลอด  3 ชั่วโมง  แถมวันนี้ก็เจ็บคออีกต่างหาก

เมื่อได้เวลาเลิกงาน ผมก็เลยตรงดิ่งกลับที่พัก  โดยแวะกินข้าวที่ร้านใกล้ๆ ก่อน   ผมตั้งใจว่ากินเสร็จก็กลับว่าจะงีบเอาแรงสักพัก  แล้วค่อยตื่นมาทำงานต่อ

ปรากฎว่าขณะที่กำลังจะลุกจากโต๊ะไปจ่ายเงิน  เพื่อนเก่าสมัยมัธยมก็เดินเข้ามา  เขาทำงานอยู่แถวๆ นี้  แต่ไม่มีโอกาสได้เจอสักที

…

เพื่อนทักคำแรกเลยว่า  ”ทำไมแกแก่จัง?”

ผมอยากเป็นคนตรงอย่างเพื่อน  อยากถีบเพื่อนตรงๆ สักหนึ่งที  แต่เป็นโชคดีของเขาที่วันนี้ผม “หมดสภาพ” ไปซะก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น  เพื่อนของเพื่อนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ดันพยักหน้าหงึกๆ  เห็นด้วยกับเพื่อนผมซะอีก

แหม…  มันช่างปวดใจ  พยักหน้าหงึกๆ  ไม่เห็นใจกันเลย

ความจริงบางอย่างมันไม่ต้องพูดก็ได้  เก็บมันไว้ตรงนั้นแหละ  วางมันไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

วันนี้เลยทั้งหมดสภาพ ทั้งปวดใจ…

ไม่ไหวแล้ว  ผมไปนอนให้เตียงนอนหมอนข้างปลอบใจดีกว่า ฮือๆ

เรื่องที่คล้ายกัน

• No related posts.

ผ่านมาหลายสัปดาห์ที่ผมต้องอดหลับอดนอนเร่งทำงาน ต้องนอนดึกหลายวันติดต่อกัน

แม้ผมจะสามารถนอนตื่นสายชดเชยได้  แต่ก็ไม่ได้ทำให้หายมึนงงจากอาการนอนดึกเกินไป

ผมรู้นะว่าตื่นเช้าน่ะดี  แต่มันทำไม่ได้สักที  ตื่นเช้าแล้วทำให้รู้สึกว่าวันนั้นมีเวลามากขึ้น  ทำอะไรได้เยอะขึ้น

วันไหนที่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม  เริ่มวันใหม่ก็ลืมตาขึ้นมาโดยไม่มีความรู้สึกว่า “ขอนอนต่ออีกหน่อยน่า”  วันนั้นจะเป็นวันที่ดีวันหนึ่ง

แต่วันนี้ผมนอนดึก แถมยังตื่นเช้ากว่าปกติโดยไม่ได้ตั้งใจ  ก็เลยเกิดอาการตาพร่ามัว มึนงงไปทั้งวัน   ช่วงบ่ายเลยล็อคประตู ปิดไฟ เอาถุงนอนมากางปูนอนในที่ทำงานมันซะเลย

นี่ถ้ามีผมป้าย do not disturb แบบในโรงแรมก็คงจะเอาไปห้อยไว้ที่ลูกบิดด้วยครับ

…

เวลาไปที่ไหนแล้วเห็นใครนอนหลับสบาย  ผมจะรู้สึกอิจฉาทุกครั้ง  เพราะผมนอนหลับค่อนข้างยาก

หัวถึงหมอนแล้ว ก็ต้องรอให้หมอนกล่อมอีกพักใหญ่ ถึงจะหลับลงไปได้

อย่างเจ้าหมาที่อยู่ในรูปข้างบนนั่นก็ทำให้ผมอิจฉา  ดูมันนอนหลับสบาย  จนผมไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้   กลัวจะไปรบกวนการนอนของมันเข้า

…

ใครๆ ก็นอนหลับสบายได้  เวลานอนควรจะเป็นเวลาที่เป็นสุข  ปลดปล่อยสิ่งต่างๆ  วางเรื่องนอกตัวลง  เพื่อให้จิตใจและร่างกายได้พักผ่อน

เวลานอนเป็นเวลาที่เป็นของเราอย่างแท้จริง  เราควรจะขอบคุณเตียงนอนและหมอนใบนุ่มที่คอยประคองอุ้มร่างกายของเรา  เพื่อให้เราได้นอนหลับและตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อย่างสดใส

…

โลกใบนี้มีเตียงที่ผมอยากนอนที่สุดอยู่เตียงหนึ่ง ไม่มีเตียงไหนน่านอนเท่าเตียงนี้อีกแล้ว แต่เอาไว้วันหลังค่อยเขียนถึงมัน  เพราะตอนนี้เลยเวลาที่ผมควรจะนอนมาแล้วละครับ

ราตรีสวัสดิ์ครับ

เรื่องที่คล้ายกัน

• ฝนสุดท้าย (28/9/2008, 7)
• จักจั่นจ๋า (31/3/2008, 7)
• หยดน้ำส่วนตัว (27/7/2010, 4)
• บอลลูนลอยไปแล้ว (13/11/2007, 5)
• มักไม่ยาก (14/12/2008, 4)