<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Private Book</title>
	<atom:link href="http://www.privatebook.com/wp/?feed=rss2" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.privatebook.com/wp</link>
	<description>หนังสือส่วนตัว : The very common of me. - เ รื่ อ ง สุ ด แ ส น จ ะ ธ ร ร ม ด า ข อ ง ผ ม</description>
	<lastBuildDate>Mon, 30 Aug 2010 18:07:41 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=abc</generator>
		<item>
		<title>Viktoria Tolstoy &#8211; Jealous Guy (Live at Cirkus, Stockholm)</title>
		<link>http://www.privatebook.com/wp/?p=2782</link>
		<comments>http://www.privatebook.com/wp/?p=2782#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 30 Aug 2010 18:07:41 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Private writer</dc:creator>
				<category><![CDATA[A day in the life]]></category>
		<category><![CDATA[เพลง]]></category>
		<category><![CDATA[youtube]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.privatebook.com/wp/?p=2782</guid>
		<description><![CDATA[]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.privatebook.com/wp/?feed=rss2&amp;p=2782</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ตัดเยื่อใย</title>
		<link>http://www.privatebook.com/wp/?p=2771</link>
		<comments>http://www.privatebook.com/wp/?p=2771#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 28 Aug 2010 04:16:13 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Private writer</dc:creator>
				<category><![CDATA[A day in the life]]></category>
		<category><![CDATA[รูปภาพ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.privatebook.com/wp/?p=2771</guid>
		<description><![CDATA[ผมนั่งซักผ้าอยู่หลังห้อง  ซักผ้าไปก็คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย  คิดไปคิดมาก็เกิดความสงสัยว่า พอเราซักผ้าเสร็จแล้วฝนจะตกไหมนี่? ผมเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้า  แต่สายตาก็พลันไปสะดุดกับจุดเล็กๆ สีขาวที่กำลังขยับไปมาอยู่กลางอากาศ ผมเลยหยุดซักผ้า แล้วลุกขึ้นไปยืนมองจุดสีขาวใกล้ๆ  แล้วก็จ๊ะเอ๋กับแมงมุมตัวน้อย ที่กำลังง่วนกับการทักทอเส้นใยที่บริเวณตรงกลาง เจ้าแมงมุมตัวนี้คงจะทอใยอยู่ตรงนี้มาพักใหญ่แล้ว   เพราะจากที่ผมเห็น มันเป็นตาข่ายใยแมงมุมขนาดใหญ่  ด้านบนยึดอยู่กับราวตากผ้าของผม  ด้านล่างก็ขึงยึดไว้กับอ่างล้างมือ มันเป็นแมงมุมเจ้าระเบียบ  เพราะใยของมันค่อนข้างเป็นระเบียบ  ช่องว่างระหว่างเส้นใยมีระยะห่างเท่าๆ กัน   พื้นที่ตรงกลางเว้นไว้ให้เป็นที่ิอยู่ของมันเอง  เพื่อที่จะได้รับรู้ถึงแรงสั่นทะเทือนเมื่อมีเหยื่อบินมาติดกับดัก ผมใช้เวลาชื่นชมกับความสวยงามของใยแมงมุมอยู่ครู่หนึ่ง  แล้วก็กลับไปนั่งซักผ้าต่อ &#8230; นั่งซักผ้าไป ผมก็เหลือบมองใยแมงมุมไปด้วย  แล้วผมก็รู้สึกเสียดาย เพราะว่าผมคงไม่มีทางเลือก  ผมต้องทำลายใยแมงมุมที่สวยงามนี้ทิ้ง  ไม่งั้นผมคงตากผ้าที่่ราวไม่ได้ เจ้าแมงมุมเองก็เพิ่งทอใยเสร็จ  มันคงยังไม่ได้หม่ำอะไรระหว่างที่วุ่นวายกับการทอใยอยู่ อาหารมื้อนี้ขอเป็นแมลงตัวใหญ่ๆ สักตัว น่าจะเป็นฝันที่ดีที่สุดของแมงมุมตัวนี้ ผมกำลังจะเป็นผู้ทำลายความฝันของมัน &#8230; ผมส่งสัญญาณเตือนเจ้าแมงมุมด้วยการเขย่าราวตากผ้า เจ้าแมงมุมตกใจ  วิ่งปรู๊ดหลบเข้ามุมของใยด้านโยงกับราวตากผ้า ผมใช้มือกวาดทำลายใยของมันในพริบตาเดียว  ส่วนเจ้าแมงมุมก็วิ่งไปหลบที่ราวตากผ้า ผมเขย่าราวตากผ้าอีกครั้ง  เจ้าแมงมุมทนแรงเขย่าไม่ได้จึงโรยตัวห้อยลงมา ผมใช้มือจับที่ใยแล้วพามันไปปล่อยไว้ที่ด้านหนึ่งของกำแพง เจ้าแมงมุมวิ่งปรู๊ดหาที่ปลอดภัย แล้วมันหายไปจากสายตาผม &#8230; เจ้าแมงมุมสอนผมว่า ผลงานที่ดีต้องใช้ความมานะพยายาม ความอดทน ความตั้งใจ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.privatebook.com/wp/?feed=rss2&amp;p=2771</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>เมื่อตอนตีสอง</title>
		<link>http://www.privatebook.com/wp/?p=2766</link>
		<comments>http://www.privatebook.com/wp/?p=2766#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 21 Aug 2010 20:53:19 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Private writer</dc:creator>
				<category><![CDATA[A day in the life]]></category>
		<category><![CDATA[youtube]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.privatebook.com/wp/?p=2766</guid>
		<description><![CDATA[ผมกลับมาจากธุระตอนตีสอง ฝนกำลังตก  มีเสียงฝนดังรอบตัว  ไม่มีใครที่ลานจอดรถ ผมหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวิดิโอระหว่างทางเดินกลับไปที่ห้องพัก ภาพในวิดิโอมีความมืดเป็นส่วนใหญ่  แต่มีเสียงฝนตกกระทบร่มกับเสียงฝีเท้าที่พอจะได้ยินชัด &#8230; เวลาตีสองจะมีอะไรที่ข้างนอกนั่น  ผมพยายามมองหาความน่าสนใจในสิ่งที่ไม่น่าสนใจ ใช่  มันมักจะมีบางสิ่งที่มีอยู่  แต่เราไม่เคยสนใจ และไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน ในขณะที่ชีวิตกำลังดำเนินไป  เมื่อเราพลาดการรับรู้เวลาของช่วงปัจจุบัน อาจทำให้เราไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งใหม่ๆ ในเรื่องเก่าๆ ที่พบเจออยู่ทุกวัน ชีวิตไม่ได้ซ้ำซากหรอก  มันมีความแตกต่าง  แม้จะเพียงเล็กน้อย หากเราสังเกตก็จะมองเห็น]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.privatebook.com/wp/?feed=rss2&amp;p=2766</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>วันที่หมดสภาพและปวดใจ</title>
		<link>http://www.privatebook.com/wp/?p=2761</link>
		<comments>http://www.privatebook.com/wp/?p=2761#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 19 Aug 2010 12:27:14 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Private writer</dc:creator>
				<category><![CDATA[A day in the life]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.privatebook.com/wp/?p=2761</guid>
		<description><![CDATA[เช้าวันนี้ผมอดทนไม่ไหว  เนื่องจากเห็นผลงานที่พวกเขาทำแล้วผมทนไม่ได้  เลยต้องเทศนาให้พวกเขาฟัง ผมพูดเรื่องโอกาสในชีวิตที่พวกเขาได้รับ   ผมบอกว่าพวกเขาได้โอกาสที่ดีกว่าใครหลายคนบนโลกใบนี้   แต่กลับมองไม่เห็นคุณค่าของมัน ผมพูดไปครึ่งชั่วโมง  โดยหวังว่าหากแค่มีหนึ่งคนที่ได้ยิน  รับฟัง  นำไปคิดและทบทวนตัวเอง  แล้วปรับปรุงตัวเสียใหม่  นั่นก็ถือว่าคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปแล้ว &#8230; ผมทำหน้าที่หลักเสร็จในช่วงเช้า  ออกจากห้องได้ก็รีบเดินไปห้องประชุม เนื่องจากมีนัดประชุมช่วงเที่ยง   ในมือผมถือถุงห่อข้าวไก่ทอดที่ฝากแม่บ้านซื้อ  เพราะขี้เกียจไปเบียดแย่งคนอื่นๆ ที่โรงอาหาร พอไปถึงห้องประชุมปรากฎว่าไฟปิดมืด  การประชุมเสร็จเรียบร้อยเร็วกว่าที่คาดไว้   ผมเลยถือถุงข้าวไปนั่งทานคนเดียวในห้องทำงาน ผมกินข้าวไก่ทอดหมดไปอย่างรวดเร็ว  และรู้สึกว่าตัวเองได้ใช้พลังหมดไปอย่างมากมายในช่วงเช้า &#8230; ผมมีอาการ &#8220;หมดสภาพ&#8221;  รุ่นพี่อาวุโสของผมบอกอย่างนั้น หมดสภาพจะเป็นอาการเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย  แขนชา  ขาเมื่อยเพราะผ่านการยืนเกือบตลอด  3 ชั่วโมง  แถมวันนี้ก็เจ็บคออีกต่างหาก เมื่อได้เวลาเลิกงาน ผมก็เลยตรงดิ่งกลับที่พัก  โดยแวะกินข้าวที่ร้านใกล้ๆ ก่อน   ผมตั้งใจว่ากินเสร็จก็กลับว่าจะงีบเอาแรงสักพัก  แล้วค่อยตื่นมาทำงานต่อ ปรากฎว่าขณะที่กำลังจะลุกจากโต๊ะไปจ่ายเงิน  เพื่อนเก่าสมัยมัธยมก็เดินเข้ามา  เขาทำงานอยู่แถวๆ นี้  แต่ไม่มีโอกาสได้เจอสักที &#8230; เพื่อนทักคำแรกเลยว่า  &#8221;ทำไมแกแก่จัง?&#8221; ผมอยากเป็นคนตรงอย่างเพื่อน  อยากถีบเพื่อนตรงๆ สักหนึ่งที [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.privatebook.com/wp/?feed=rss2&amp;p=2761</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ได้เวลานอน</title>
		<link>http://www.privatebook.com/wp/?p=2754</link>
		<comments>http://www.privatebook.com/wp/?p=2754#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 18 Aug 2010 19:03:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Private writer</dc:creator>
				<category><![CDATA[A day in the life]]></category>
		<category><![CDATA[รูปภาพ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.privatebook.com/wp/?p=2754</guid>
		<description><![CDATA[ผ่านมาหลายสัปดาห์ที่ผมต้องอดหลับอดนอนเร่งทำงาน ต้องนอนดึกหลายวันติดต่อกัน แม้ผมจะสามารถนอนตื่นสายชดเชยได้  แต่ก็ไม่ได้ทำให้หายมึนงงจากอาการนอนดึกเกินไป ผมรู้นะว่าตื่นเช้าน่ะดี  แต่มันทำไม่ได้สักที  ตื่นเช้าแล้วทำให้รู้สึกว่าวันนั้นมีเวลามากขึ้น  ทำอะไรได้เยอะขึ้น วันไหนที่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม  เริ่มวันใหม่ก็ลืมตาขึ้นมาโดยไม่มีความรู้สึกว่า &#8220;ขอนอนต่ออีกหน่อยน่า&#8221;  วันนั้นจะเป็นวันที่ดีวันหนึ่ง แต่วันนี้ผมนอนดึก แถมยังตื่นเช้ากว่าปกติโดยไม่ได้ตั้งใจ  ก็เลยเกิดอาการตาพร่ามัว มึนงงไปทั้งวัน   ช่วงบ่ายเลยล็อคประตู ปิดไฟ เอาถุงนอนมากางปูนอนในที่ทำงานมันซะเลย นี่ถ้ามีผมป้าย do not disturb แบบในโรงแรมก็คงจะเอาไปห้อยไว้ที่ลูกบิดด้วยครับ &#8230; เวลาไปที่ไหนแล้วเห็นใครนอนหลับสบาย  ผมจะรู้สึกอิจฉาทุกครั้ง  เพราะผมนอนหลับค่อนข้างยาก หัวถึงหมอนแล้ว ก็ต้องรอให้หมอนกล่อมอีกพักใหญ่ ถึงจะหลับลงไปได้ อย่างเจ้าหมาที่อยู่ในรูปข้างบนนั่นก็ทำให้ผมอิจฉา  ดูมันนอนหลับสบาย  จนผมไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้   กลัวจะไปรบกวนการนอนของมันเข้า &#8230; ใครๆ ก็นอนหลับสบายได้  เวลานอนควรจะเป็นเวลาที่เป็นสุข  ปลดปล่อยสิ่งต่างๆ  วางเรื่องนอกตัวลง  เพื่อให้จิตใจและร่างกายได้พักผ่อน เวลานอนเป็นเวลาที่เป็นของเราอย่างแท้จริง  เราควรจะขอบคุณเตียงนอนและหมอนใบนุ่มที่คอยประคองอุ้มร่างกายของเรา  เพื่อให้เราได้นอนหลับและตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อย่างสดใส &#8230; โลกใบนี้มีเตียงที่ผมอยากนอนที่สุดอยู่เตียงหนึ่ง ไม่มีเตียงไหนน่านอนเท่าเตียงนี้อีกแล้ว แต่เอาไว้วันหลังค่อยเขียนถึงมัน  เพราะตอนนี้เลยเวลาที่ผมควรจะนอนมาแล้วละครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.privatebook.com/wp/?feed=rss2&amp;p=2754</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
