Private Book

เมื่อสักครู่ผมเพิ่งส่ง sms ไปทวงเงินน้องคนหนึ่ง ก่อนส่งผมก็มีความกังวลว่าหนี้เราจะสูญไหม เพราะที่จริงน้องเขาก็ขาดส่งไปหลายเดือนแล้ว นอกจากนี้ผมก็ไม่เคยทวงเงินใครมาก่อน

น้องคนนี้เป็นลูกหนี้คนที่สองในชีวิตของผม   ซึ่งก็ทยอยคืนเงินให้ตามความสะดวกของเขา

ลูกหนี้คนแรกของผม คืออดีตเพื่อนสนิทสมัยเป็นนักศึกษา  เขามักจะขอยืมเงินผมทีละนิดละน้อย  บางครั้งเขาก็ยืมเอาเสื้อนักศึกษาของผมไปใส่

วันหนึ่งแม่ผมแวะมาเยี่ยมที่หอพัก  แม่จำเสื้อตัวที่ส่งมาให้ผมได้ว่าเพื่อนเอาไปใส่   แม่พูดกับผมประโยคหนึ่งซึ่งผมจำได้จนถึงบัดนี้ว่า “แม่ส่งให้ลูกของแม่เรียนคนเดียวนะ”

คำพูดของแม่ทำให้ผมนึกได้ว่า  เพื่อนผมเริ่มล้ำเส้นเข้ามามากเกินไปแล้ว

แต่ด้วยเพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทที่คอยให้คำปรึกษา ให้กำลังใจเวลาที่ผมไม่สบายใจ ผมเลยคิดว่า “ไม่เป็นไร” และผมเชื่อว่าเมื่อเขาจบไปทำงานได้เงินแล้ว “เขาคงเอาเงินมาคืนเราเองแหละ”

หลังจากนั้นผมก็เรียนจบมาทำงานก่อน ส่วนเขาก็ยังเรียนอยู่  ผมย้ายออกมาอยู่ที่ใหม่  ห่างจากที่เดิมมาก  นั่งรถเมล์ก็หลายชั่วโมง  แต่เขาก็ยังดั้นด้นแวะมาหา  เพื่อมาขอยืมเงินไปใช้

เมื่อมองย้อนกลับไป  เขาเป็นคนใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย มีแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือ  ในช่วงนั้นค่าโทรก็แพงมาก  ขนาดผมทำงานแล้วยังไม่มีปัญญาจะซื้อไว้เองสักเครื่องเลย

มีอยู่ครั้งหนึ่ง  มีงานพิเศษที่ผมได้เงินพอสมควร  เท่าๆ กับเงินเดือนที่ผมได้ตอนนั้น  เขาก็มายืมผมไปทั้งหมด  ผมได้จับเงินก้อนนั้นเพียงแค่ไม่กี่นาที

แล้วในที่สุดวันหนึ่ง ฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดลง  ตอนนั้นกำลังวุ่นวายกับการเรียน  เขาโทรมาหาผมเพื่อขอยืมเงิน  ผมบอกว่าไม่มี  เพราะผมเองก็ต้องกันเงินไว้ใช้ส่วนตัว

แล้วอยู่ๆ เขาก็ถามว่าเงินในบัญชีของผมมีเท่าไหร่  ผมไม่พอใจมาก  เขาไม่มีสิทธิ์ลุกล้ำเข้ามาขนาดนี้  เพราะเมื่อผมบอกว่าไม่มี  มันก็คือไม่มีจริงๆ

เขาควรจะไว้ใจผม  เหมือนที่ผมไว้ใจเขามาโดยตลอด

ด้วยความโกรธ ผมต่อว่าเขากลับไป  และไม่ติดต่อเขาอีกเลย  แล้วเมื่อเวลาผ่านไปหลายปี  ผมก็ทำใจได้กับเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น

กระทั่งไม่กี่ปีที่ผ่านมา  ผมได้เบอร์เขาด้วยความบังเอิญ  ด้วยความเป็นเพื่อนที่ผมยังมีให้เขา  ผมจึงโทรไปทักทายด้วยความดีใจ  เราคุยกันได้พักหนึ่ง  อยู่ๆ เขาก็เอ่ยปากขอเครื่องคอมพิวเตอร์เก่าๆ ของผมสักเครื่อง

เพื่อนเอ๋ย  ระยะเวลาที่ผ่านไป  ไม่ช่วยทำให้นายเข้าใจอะไรเลย…

ผมรู้สึกหมดหวังถึงความเป็นเพื่อนในตัวเขา แล้วก็เลิกติดต่อเขา    ตอนนี้ผมทราบว่าเขามีครอบครัว  มีลูกสาวที่น่ารัก  และกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว

ผมเห็นรูปที่เขาโพสในเว็บ  เขาดูมีความสุขกับครอบครัวและตั้งใจทำงาน  ซึ่งผมหวังให้เป็นเช่นนั้น

ความจริงผมหวังมากกว่านั้น   ผมหวังว่าวันหนึ่งจะได้นั่งทานข้าว  พูดคุยถึงเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านไป  มันอาจไม่มีค่าสำหรับเขา  แต่สำหรับผมมันมีค่ายิ่งกว่าอะไร

เรื่องที่คล้ายกัน

• No related posts.