เขาไม่อยากคุยกับผม
วันนี้คนประสานงานที่ผมทำอยู่ตอบอีเมลมาว่า เขาไม่ได้รับผิดชอบเรื่องนี้แล้ว ให้ติดต่ออีกคนแทน
ผมงง เพราะคุยกันอยู่ดีๆ ไหงเปลี่ยนเป็นอีกคนที่ไม่น่าจะมีเวลาให้กับงานนี้มากนัก
ตอนบ่ายๆ ผมเลยเล่าให้รุ่นพี่ที่สนิทกัน รุ่นพี่หัวเราะหึๆ แล้วบอกว่า สงสัยเขาไม่อยากคุยด้วยแล้วมั้ง
ผมตอบรุ่นพี่ไปว่า ใช่! สงสัยคงเป็นแบบนั้น แล้วก็หัวเราะฮ่าๆ ตามหลังรุ่นพี่ไป
รุ่นพี่เลยถามต่อ แล้วรู้สึกยังไงเวลามีคนไม่อยากคุยกับเรา
อืม… มันก็แปลกดีครับ ที่มีคนไม่อยากคุยกับเรา ผมตอบ
รุ่นพี่ถามต่ออีกว่า แล้วจะทำไงล่ะทีนี้
ผมตอบทันทีว่า ทำใจครับ!
…
มันจะทำอะไรได้ครับ เวลาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ จะไปอธิบายหรือทำอะไรก็คงเปล่าประโยชน์ สู้มาดูแลใจกับความรู้สึกของเราดีกว่า
เหตุการณ์นี้ทำให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อน ผมเคยเจอคนที่แสดงออกชัดเจนว่า “กูไม่ชอบมึงนะโว้ย”
มันคงมีสาเหตุอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาไม่ชอบผม ซึ่งก็ดีแล้ว เพราะผมก็ไม่อยากยุ่งกับเขาเท่าไหร่ ดังนั้นจึงไม่ต้องไปทำความเข้าใจให้เสียเวลา
จะว่าไปแล้ว เวลาที่เราไม่ชอบคนอื่น ไอ้ความรู้สึกไม่ชอบมันเกิดขึ้นกับเรา ไม่ได้เกิดขึ้นกับคนที่เราไม่ชอบ แล้วความรู้สึกไม่ชอบมันทำร้ายใครครับ? เขาคนนั้นหรือตัวเราเอง?
ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร … เดี๋ยวก็ตายจากกันไป 
เรื่องที่คล้ายกัน
Private Radio: 
ยอมแล้วๆๆ
