ผมเข้าใจ…
ผมรู้ว่าคุณรู้สึกอย่างไร… เพราะผมเคยมีความรู้สึกแบบนั้นมาก่อน
ตอนนี้คุณอาจกำลังสงสัย ไม่เข้าใจ และสับสนในสิ่งที่เป็นอยู่
ท่ามกลางความสับสน คุณกำลังหาคำตอบ หาทางออกให้กับตัวเอง คุณหยิบเรื่องราวต่างๆ ออกมาจากความทรงจำ ไล่เรียงจัดลำดับเรื่องราวและเหตุการณ์ต่างๆ แล้วก็ตั้งคำถามว่าเขาทำแบบนั้นทำไม ถ้าเขาไม่รักฉันแล้วเขาทำแบบนั้นทำไม? ทำไมกันนะ!
คุณพยายามหา พยายามแล้วพยายามอีก แต่คำตอบก็ไม่ตกมาอยู่ในมือคุณเสียที
ในขณะที่วันและเวลาผ่านไป คุณยังวนเวียนติดอยู่ในความคิดของตัวเอง ผู้คนรอบข้างได้แต่เฝ้ามองและให้กำลังใจ
ผมก็เป็นหนึ่งในผู้คนที่เฝ้ามองคุณอยู่ และก็เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้มาก ได้แต่เพียงให้กำลังใจ และเฝ้ารอให้คุณก้าวออกมาจากวังวนแห่งความคิดของตนเอง
ผมอยากให้คุณก้าวออกมาสู่โลกปัจจุบัน ปรับสายตาของตัวเองให้เข้ากับแสงแดดยามเช้า สีสันของดอกไม้ พร้อมกับสนุกสนานกับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป
เวลาไม่เคยหยุดหมุน และมีใครคนหนึ่งกำลังรอคุณอยู่นะ… ผมเชื่ออย่างนั้น 
เรื่องที่คล้ายกัน
Private Radio: 
ยอมแล้วๆๆ
January 15th, 2007 at 10:55
(ถ้าคุณเขียนบันทึกหน้านี้ เพื่อจะบอกอะไรบางอย่างกับฉันน่ะนะคะ)
ฉันเองก็เชื่ออย่างเหลือเกิน ว่าวันหนึ่งฉันจะได้พบกับใครคนนั้น
แต่ฉันไม่รู้ว่า จะอีกนานไหม แล้วต้องคอยอีกเท่าไร
ฉันกำลังพยายามเดินออกมา ฉันต้องใช้ความพยายามมากเลยทีเดียว
และมันก็ทรมานมาก ที่ต้องเลิกรักในขณะที่ยังรัก
ฉันไม่อยากมีความทรงจำ มันแย่จังเลย ที่ต้องคิดถึง นึกถึงช่วงเวลาดีๆ
นึกถึงคำพูดและสถานที่ต่างๆ
คุณว่ามันแย่ไหม ฉันจะทำยังงัยดีนะ
January 18th, 2007 at 04:10
ผมเขียนบันทึกวันนี้ให้คนอยู่ 2 คน คือ ตัวคุณ และตัวผมเอง
ถ้ายังรัก ก็ไม่จำเป็นต้องรีบเลิกรัก ฝืนความรู้สึกของตัวเองก็คงไม่ดีเท่าไหร่ครับ และมันคงไม่ใช่ง่ายๆ ที่จะเลิกรักใครสักคน นั่นแปลว่ามันอาจต้องใช้เวลา แต่จะนานแค่ไหนนั้นก็อยู่ที่ตัวเราเอง
สู้ๆ ครับ