Feb
24
2551
วันนี้หลังจากทำความสะอาดกวาดถูห้องแล้วผมก็ไม่ได้ทำอะไรอีก นอกจากนอนกลิ้งบนพื้น กลิ้งไปกลิ้งมาก็หลับไปซะยังงั้น
หลับแล้วก็ตื่นแล้วก็หลับอยู่สามรอบ ที่สำคัญรอบที่สองทานกาแฟแล้วก็หลับเลย ไม่รู้จะทานไปทำไมให้เปลืองกาแฟ รุ่นพี่คนหนึ่งบอกว่า ทำแบบนี้เป็นการดูถูกกาแฟอย่างแรงนะเนี่ย
พูดถึงกาแฟแล้วมีกาแฟมาอวด พอดีน้องคนหนึ่งส่งของขวัญเป็นกล่องกาแฟมาให้ เป็นกาแฟยี่ห้อ AGF คิดว่าเป็นชุดกาแฟของขวัญโดยเฉพาะ
ข้างในมีขวดกาแฟเล็กอยู่ 5 ขวด แล้วก็เป็นขวดครีมเทียมอีกขวดหนึ่งด้วย
ฉลากข้างกาแฟเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด ผมเลยไม่รู้ว่าแต่ละขวดคืออะไร (เอาไว้ว่างๆ จะไปเรียนภาษาญี่ปุ่นจะได้มาอ่านฉลากเข้าใจ 
) ่ตอนนี้ก็เปิดมาชิมก่อนขวดหนึ่งอีก 4 ขวดที่เหลือเอาไว้ก่อน เพราะขืนเปิดหมดคงกินไม่ทัน เดี๋ยวโดนราแย่งกินซะหมด
เรื่องที่คล้ายกัน
7 comments | tags: กาแฟ, ทำความสะอาด
Oct
24
2550
ระหว่างการเดินทาง น้องที่ติดรถผมกลับมาด้วยได้อัพเดทเรื่องราวของ “คนบางใคร” ให้ผมฟัง
“คนบางใคร” ที่ผมยอมให้ทั้งใจ แต่สุดท้ายเธอก็จากไป ทิ้งไว้เพียงรอยเปื้อนด่างดำที่ผมพยายามขัดล้าง เป็นรอยเปื้อนที่ต้องใช้ผงเวลาทำความสะอาด แหม! หากจะมีใครอีกคนมาช่วยผมออกแรงก็น่าจะดีไม่น้อยเลย
แต่นับวันใครอีกคนมันก็เป็นเพียงความหวังที่ลางเลือน พอๆ กับเส้นผมบนหัวที่ร่วงโรยไปทุกวัน สงสัยจังเลยว่าถ้าผมร่วงจนหัวล้านแล้วจะหาแฟนได้ไหมนี่ เฮ้อ กลุ้มกุ้มใจจริง
ขออนุญาตคิดปลอบใจตัวเองหน่อยนะครับ “เออน่ะ จะทำไงได้ ช่างหัวมันเหอะนะ”
ผมโดนทิ้งไปเพราะเจอคนที่ดีกว่า เก่งกว่า มีดีกรีสูง จบจากนอก และที่สำคัญรวยกว่ามาก? อันนี้ผมไม่รู้หรอก แรกๆ ก็คิดแบบนั้น แต่ก็ไม่พยายามคิดให้มันบั่นทอนตัวเอง ยังไงก็ตามผมได้ยินเต็มสองรูหูแน่ๆ ว่า “เขาคนนี้เหมือนกับฟ้าประทานมาให้”
อ้าว งั้นผมก็คงโดนนรกถีบส่งมาให้เธอใช้งานสิเนี่ย ยมบาลสั่งให้มารอรับใช้จนถึงเวลาที่พระเจ้าประทานเขามาให้เธอ แล้วก็ถีบผมกลับลงไปที่เดิม โอ้ว… มันเจ็บปวดซะไม่มี
เรื่องนี้มันผ่านไปนานแล้วละครับ และผมก็กำลังขัดรอยด่างดำออกจากใจ ยังไงก็อย่าเป็น “คนบางใคร” ที่สร้างรอยด่างดำให้ใจคนอื่นนะครับ บางทีถ้าไม่มีตัวช่วย และต้องออกแรงคนเดียวอย่างผม มันขัดออกยากน่ะ 
คิดถึงคนบางใครที่ไกลห่าง
รอคอยอย่างอ้างว้างและเงียบเหงา
ผูกจิตรักปักใจไว้เพียงเงา
ได้แต่เฝ้าแอบคอยอยู่อย่างรู้ตัว
ที่มา: 1
เรื่องที่คล้ายกัน
8 comments | tags: ทำความสะอาด
Jul
10
2550
6-7 วันผ่านไปผมก็ยังจัดห้องไม่เสร็จ อาการมันเหมือนจะเสร็จแต่ก็ไม่เสร็จ
หลังจากที่ขนหนังสือเรียนเก่าๆ ไปทิ้ง ผมก็ได้ที่ว่างเพิ่มขึ้นมา เลยตัดสินใจย้ายชั้นหนังสือไปวางแทนที่ ทีนี้จะย้ายชั้นหนังสือก็ต้องขนหนังสือลงมาจากชั้นเสียก่อน หนังสือบนชั้นก็มีฝุ่นเกาะพอประมาณ ผมเลยถือโอกาสทำความสะอาดหนังสือไปด้วย
ผมทำความสะอาดหนังสือทีละเล่ม ด้วยการปัดฝุ่นแล้วใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาด แล้วก็เช็ดให้แห้งอีกที ตบท้ายด้วยการเปิดอ่านข้างในเล่มละนิดละหน่อย เพลินไปทั้งเสาร์อาทิตย์
หนังสือบางเล่มก็จำไม่ได้ว่าซื้อมาตอนไหน บางเล่มก็จำได้ว่าซื้อเมื่อไหร่ จากที่ไหน แถมดันจำได้อีกว่าไปซื้อกับใคร บางเล่มหยิบขึ้นมาแล้วก็ต้องนั่งนิ่งอึ้งไปเหมือนกัน มีหนังสือบางเล่มที่แม่ซื้อให้ตั้งแต่สมัยเรียน ป.ตรี เป็นหนังสือเกี่ยวกับกำลังใจ เวลาผมท้อแท้เครียดกับการเรียนก็หยิบเล่มนี้แหละขึ้นมาอ่าน
หลังจากย้ายชั้นหนังสือและจัดหนังสือกลับคืนเข้าไปในชั้นเสร็จ ก็หันไปจัดกองซีดีต่อ จัดไปก็เอามาเปิดฟังไปด้วย แล้วก็โหลดเพลงจากซีดีลงใน iTune จะได้เอาไปใส่ใน iPod ต่ออีกที
ตอนนี้ก็เหลืออีกหน่อยเดียว ชักอยากมีเวทมนต์ เสกให้ข้าวของลอยเข้าที่ของมันจริงๆ เลยครับ 
เรื่องที่คล้ายกัน
3 comments | tags: ทำความสะอาด, หนังสือ, เพลง, iPod
Apr
23
2550
เมื่อวานนี้ครอบครัวผมพากันไปซื้อเก้าอี้ไม้ยาว เพื่อเอาไว้เป็นที่นั่งพักผ่อนในช่วงเย็น เราช่วยกันยกไปตั้งไว้ใต้ต้นมะขามที่พอมีร่มเงาอยู่บ้าง แต่ก็ดูเหมือนเงาของต้นมะขามจะไม่ใหญ่พอที่จะบังแสงแดดที่ร้อนแรง จนเราต้องออกไปซื้อร่มคันใหญ่สีเขียวมาช่วยกันความร้อนอีกชั้น
นอกจากนั้นเราก็ยังช่วยกันปรับสภาพแวดล้อมรอบๆ ด้วยการจัดวางกระถางต้นไม้ใหม่ ตัดแต่งต้นไม้ ขนกิ่งไม้แห้งไปทิ้ง ทำความสะอาดพื้น หน้าที่ที่สำคัญอย่างหนึ่งของผมก็คือ คอยยกกระถางที่มีต้นไม้ที่ตายแล้วไปซ่อนไว้หลังบ้าน (อิอิ)
สิ่งที่เราทำด้วยกันทั้งหมดเป็นถือกิจกรรมหนึ่งในครอบครัวของเรา ซึ่งเราก็จบกิจกรรมนี้ด้วยการถ่ายรูปครอบครัวที่เก้าอี้ตัวนี้ เป็นความสุขง่ายๆ ในมุมพักผ่อนมุมใหม่ในบ้านของเรา 
เรื่องที่คล้ายกัน
3 comments | tags: ความสุข, ทำความสะอาด, บ้าน
Mar
31
2550
ด้วยความโมโหที่เกินจะควบคุม ผมเดินไปกระทืบบุหรี่ที่อยู่บนพื้นอย่างแรง
เสียงที่ดังทำให้ใครๆ แถวนั้นตกใจหันมามอง ซึ่งคงจะรวมไปถึงคนที่ดีดบุหรี่ทิ้งลงที่พื้นด้วย
ผมไม่เห็นว่าใครเป็นคนทิ้ง เพราะตำแหน่งที่ผมนั่งถูกบังด้วยเสาต้นใหญ่ เห็นแต่เพียงบุหรี่ที่ถูกดีดทิ้งจากคนสูบ ผมไม่ได้เงยหน้ามองว่าเขามองผมหรือเปล่า ผมเพียงแต่ยืนนิ่งสักพักแล้วเดินช้าๆ กลับไปนั่งคุยกับเพื่อนต่อ
หากผมเห็นว่าใครเป็นคนดีดบุหรี่นี้ทิ้งมา ผมคงจะมองหน้าแล้วหยิบเอาไปคืนให้กับคนที่ทิ้งมัน ผมไม่กลัวหรอกนะว่าจะมีปัญหาอะไรตามมา เพราะนี่คือที่ทำงานของผม และนี่ก็เป็นที่สาธารณะ แค่ควักบุหรี่ขึ้นมาสูบก็ถือว่าผิดแล้ว พวกเขาเป็นแค่คนที่มาอาศัยอยู่ชั่วคราว มาแล้วก็ไป ไม่ได้ใส่ใจว่าต้องดูแลทรัพย์สมบัติที่เป็นของส่วนรวมอย่างไร เรียกได้ว่าสำนึกของส่วนรวมไม่มี
ผมไม่เคยทิ้งเศษขยะหรือสิ่งของลงบนพื้น หากจะทิ้งอะไรผมก็จะต้องทำไปทิ้งที่ถังขยะทุกครั้ง และหากทิ้งแล้วไม่ลงถังผมก็จะเก็บขยะชิ้นนั้นขึ้นมาใส่ลงในถัง ผมมักจะแปลกใจและสงสัยเสมอเมื่อเห็นบางคนทิ้งขยะที่อยู่ในมือลงบนพื้นหน้าตาเฉย หรือลุกออกจากโต๊ะไปโดยไม่ใยดีกับสิ่งที่ตัวเองทำทิ้งไว้ ทำไมช่างไม่รู้สึกละอายแก่ใจกันบ้างนะ?
คนพวกนี้คงจะสามารถทำอะไรก็ได้ในสิ่งตัวเองต้องการ โดยไม่สนใจกับผลกระทบที่จะเกิดขึ้นตามมาว่าจะทำให้ใครเดือดร้อนหรือไม่ เรื่องแบบนี้คงไม่เกี่ยวกับการศึกษา เพราะผมเห็นคนที่มีการศึกษาหรืออยู่ในระหว่างการศึกษาแล้วเรียกตัวเองว่าปัญญาชน ประพฤติตัวแบบนี้อยู่ถมเถไป
ผมเป็นคนหนึ่งที่ไปดูหนังค่อนข้างบ่อย และจะรู้สึกอนาถใจทุกครั้งที่เมื่อหนังจบ เพราะเมื่อเจ้าหน้าที่เปิดไฟเพื่อทำความสะอาด ผมจะเห็นอย่างชัดเจนว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองขยะ บางครั้งเมื่อทำความสะอาดไม่ทันคนที่มาดูรอบถัดไปก็ต้องนั่งดูหนังท่ามกลางกองขยะเหล่านั้นกันต่อไป
พูดเรื่องขยะในโรงหนังแล้วนึกถึงตอนที่ตัวเองเป็นเด็กนักเรียนสมัยปฐม มีครั้งหนึ่งที่โรงเรียนพานักเรียนในโรงเรียนไปดูหนังเรื่องมหาตมะคานธี ผมจำได้ว่าตื่นเต้นมากตั้งแต่เข้าแถวเดินออกจากโรงเรียนเดินกันเป็นแถวจนไปถึงโรงหนัง
เราเลือกที่นั่งกันได้ตามใจชอบ เพราะเป็นการเหมาทั้งโรง แต่ผมดันโชคร้ายเพราะไปเลือกนั่งตรงที่ๆ มีคนทิ้งถุงโค้กห้อยไว้ที่เก้าอี้ และด้วยความซุ่มซ่ามของผมเองที่ไปโดนถุงโค้กทำให้น้ำโค้กที่เหลือหกราดกางเกงผมจนเปียกไปหมด
โค้กมันก็คือน้ำผสมน้ำตาล ลองคิดดูว่ามันจะทรมาณแค่ไหนที่ต้องนั่งทนเหนียวจนกระทั่งหนังจบ จะลุกไปไหนก็ไม่กล้า และไม่รู้จะทำยังไง แต่หนังเรื่องนี้ยาวมากพอที่จะทำให้กางเกงผมแห้งพอดี ทิ้งไว้แต่ความเหนียวที่ผมต้องทนจนโรงเรียนเลิก
ดีที่มดไม่แห่กันมาขึ้นกางเกงผม ไม่เช่นนั้นจากหนังสารคดีชีวิตของท่านมหาตมะคานธี อาจกลายเป็นหนังติดเรทของผมแทนก็เป็นได้ แค่นึกก็หวาดเสียวแล้วครับ!
เรื่องที่คล้ายกัน
5 comments | tags: ทำความสะอาด
Private Radio: 
