Jan
5
2551
เมื่อวานนี้รุ่นพี่เลี้ยงอาหารญี่ปุ่น เนื่องในโอกาสขึ้นปีใหม่และขอบคุณที่ไปช่วยงานทำบุญเมื่อปลายปีที่แล้ว จะว่าไปก็เป็นงานทำบุญครั้งใหญ่ แต่มีคนมาช่วยน้อยนิด ผมก็ไปช่วยได้แค่ช่วงหนึ่ง ด้วยเพราะมีเหตุบางอย่างที่ทำให้ลงไปเต็มตัวไม่ได้ แม้แต่พี่เขาเองก็ต้องปลีกตัวด้วยเหตุเดียวกันนี้
รุ่นพี่และผมตกอยู่ในเหตุอันวุ่นวายคล้ายๆ กัน แต่เพราะรุ่นพี่เป็นคนขอให้ผมไปช่วยงาน เขาจึงรู้สึกว่าต้องขอบคุณผมเป็นพิเศษ
อาหารญี่ปุ่นร้านนี้อร่อย ผมทานจนเกลี้ยงจาน รวมทั้งตบท้ายด้วยของหวานด้วย คิดว่าอาหารมื้อนี้คงจะกลายสภาพไปพอกตรงพุงผมให้ป่องขึ้นมาอีกหน่อย
เสร็จจากอาหารเย็น เราก็ไปเดินซื้อของใช้ ระหว่างเดินไปก็คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อย รุ่นพี่ถามอยู่คำถามหนึ่งที่ทำให้ผมต้องคิดอยู่พักหนึ่ง คำถามที่ว่าก็คือ ยังรู้สึกโกรธเกลียดคนนั้นอยู่รึเปล่า
ผมตอบไปว่า รู้สึกเฉยๆ แล้ว แต่ก็มีบ้างที่บางครั้งหวนไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ มันคงจะจริงที่ว่าเวลาจะช่วยเยียวยาความรู้สึกให้เรา แต่ยังไงตอนนี้ผมก็ไม่อยากเจอเขา ไม่ว่าจะโดยบังเอิญหรือตั้งใจก็ตาม ใครจะไปรู้ว่าคนที่เราไว้ใจ จะกลายเป็นคนแปลกหน้าเพียงข้ามวัน
แต่ช่างเหอะ ตอนนี้เขาคงไปได้ดีอย่างที่ต้องการ สักวันหนึ่งผมคงจะแสดงความยินดีกับเธอได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
ส่วนตัวผมเองก็ต้องมุ่งหน้าต่อไปในทิศทางของตัวเองด้วยเหมือนกัน 
เรื่องที่คล้ายกัน
5 comments | tags: ทำบุญ
Apr
1
2550
เราหยุดฆ่ากันสักวันดีไหม?
รัฐบาลน่าจะประกาศวันหยุดขึ้นมาอีกสักวัน เป็นวันหยุดฆ่า หยุดทำร้ายกัน ให้หนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งเป็นหน้าว่างๆ เป็นวันที่มีข่าวดีๆ ไม่มีการฆ่ากัน ไม่มีคนตาย
ผมรู้สึกหดหู่ใจเหลือเกินที่อ่านหนังสือพิมพ์ ดูโทรทัศน์ในแต่ละวัน แล้วเจอแต่เรื่องการฆ่ากัน ไม่ต้องฆ่าเราก็ตายกันตามธรรมชาติอยู่แล้ว เอ…หรือแท้จริงแล้วการฆ่ากันก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์?
ถ้าการฆ่ากันเป็นเรื่องปกติ ผมจะได้ปรับตัวและมองให้มันเป็นเรื่องปกติ เหมือนการฆ่ามด ฆ่าแมลง
นอกจากนี้ความคิดของคนเราก็แปลกและเพี้ยนกันขึ้นทุกวัน เช่น ถ่ายภาพนู้ดเพื่อนำเงินไปบริจาคให้วัด และการคิดที่จะลงชื่อถวายฎีกาเพื่อให้ปลดประธานองคมนตรี ทั้งที่เป็นพระราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
เห็นไหม เราแต่ละคนก็คิดถึงตัวเองก่อนทั้งนั้น เราหาทางคิดที่จะสนองความต้องการของตัวเองให้ได้โดยไม่คำนึงถึงคนอื่น ไม่คำนึงถึงความถูกต้องและเหมาะสม
เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ คนเราก็จะหาเหตุผลมาสร้างความชอบธรรมในการกระทำของตนเองจนได้ เช่น ก็อาชีพของฉันคือการถ่ายนู้ด ฉันก็ต้องหาเงินด้วยวิธีนี้เพื่อเอาเงินไปทำบุญ มันเหมาะแล้วหรือ? มีวิธีอื่นที่เหมาะสมกว่านี้อีกไหมในการหาเงินไปทำบุญ?
ผมนั่งคิด นอนคิด เดินคิด ทำวิธีไหนก็ยังไงก็ไม่เห็นว่า ถ่ายภาพนู้ดกับการช่วยเหลือวัด มันจะมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันในแง่ดีได้อย่างไร หากมองแค่การทำงานที่สุจริตแล้วนำเงินไปบริจาคที่วัด ก็คงไม่ผิดแน่นอน เพราะเราทุกคนต้องการช่วยเหลือด้วยใจที่บริสุทธิ์อยู่แล้ว
ก็ถ้าพากันไปทำบุญเงียบๆ เหมือนคนทั่วไปเขาทำกัน มันก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก
แต่การจุดประเด็นให้ใหญ่โตและประชาสัมพันธ์ให้ทราบกันถึงวัตถุประสงค์ของกิจกรรมถ่ายนู้ดครั้งนี้ แน่นอนว่าใครได้ยินก็ต้องรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม แต่หากต้องการเพียงแค่ประชาสัมพันธ์กิจกรรมของตัวเองโดยใช้ความรู้สึกของคนเป็นเหยื่อแล้ว ก็คงถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
พอเถอะ หยุดเพี้ยนกันได้แล้วครับ!
เรื่องที่คล้ายกัน
3 comments | tags: ทำบุญ, มนุษย์, หนังสือ
Apr
6
2549
ก่อนหน้านี้มีเจ้าหน้าที่จากมูลนิธิการกุศลแห่งหนึ่ง ติดต่อผ่านมาทางรุ่นพี่ ขอให้ผมช่วยอะไรเขาบางอย่าง ซึ่งผมก็คุยด้วยกับเขา ซึ่งก็บอกไปว่าผมยินให้ความช่วยเหลือ แต่ผมยังไม่รับปากนะ ซึ่งผมถือว่าตรงไปตรงมาที่สุดแล้วที่บอกเขาแบบนั้น
เมื่อเวลาผ่านไปด้วยความที่ผมยุ่งกับงานประจำที่ล้นมือในช่วงเดือนที่ผ่านมา ก็เลยไม่มีความคืบหน้าในเรื่องที่รับปากเขาไว้ ได้เพียงข้อมูลคร่าวๆ เท่านั้นเอง
เมื่อเจ้าหน้าที่โทรมาผมจึงให้ข้อมูลละเอียดไม่ได้ แต่คราวนี้น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนที่มาขอความช่วยเหลือ เหมือนคนทีอยากได้อะไรสักอย่างแล้วไม่ได้ดั่งใจ ผมงงๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไร แต่ในใจก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เพราะผมได้บอกไปแล้วว่ายังไม่ได้รับปากอะไร
ไม่นานนักเขาโทรกลับมาใหม่ พร้อมสาธยายว่า ได้ไปพบกับคนที่ให้ทุนสนับสนุนช่วยเหลือ พร้อมพูดว่าผู้สนับสนุนบอกว่า ถ้าไม่มีเงินให้บางครั้งคนก็ไม่อยากช่วย คราวนี้ผมฉุนมาก เลยขึ้นเสียงกลับไปทันทีว่าผมอยากจะช่วยเช่นกัน แต่อย่างที่บอกไปว่าผมยังไม่รับปาก และในช่วงนี้ผมยังยุ่งมาก
ผมไม่เข้าใจว่าในเมื่อเขาอยากจะขอความช่วยเหลือผม แล้วเขาพูดกับผมอย่างนี้ได้ยังไง ผมรับปากอยากจะช่วยโดยไม่ได้หวังเรื่องเงินทองค่าตอบแทน และต่อให้เอาเงินมากองตรงหน้าผมก็ทำให้ไม่ได้ เพราะยังไงก็ตาม งานประจำก็จะต้องมาก่อน
เมื่อลองคิดดูอาจจะเป็นความผิดของผมเองที่ไม่ได้ปฎิเสธอย่างเด็ดขาดตั้งแต่ตอนแรก กลายเป็นว่าไปสร้างปัญหาให้เขา
ความคิดของผมนั้น ผมก็อยากทำอะไรเป็นการช่วยเหลือคนอื่นบ้าง โดยไม่ได้คิดหรือหวังถึงสิ่งตอบแทน เมื่อมีโอกาส ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยุ่ง แต่ก็ยังรับปากช่วยเหลือคนอื่น กลายเป็นว่าความคิดที่อยากทำบุญ กลับกลายเป็นสร้างปัญหาให้กับตัวเอง สร้างความหงุดหงิดรำคาญใจมากกว่าความสบายใจ
สรุปแล้วอย่างนี้คงเรียกไม่ได้ว่าเป็นการทำบุญ เพราะทำแล้วใจไม่สบาย คราวหน้าผมคงต้องประเมินกำลังของตัวเองให้ดีก่อนรับปากใคร และคงต้องใจแข็งปฏิเสธคนที่อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาหาถึงที่ เพื่อจะได้ไม่เสียเวลาและความรู้สึกกันทั้ง 2 ฝ่าย
เรื่องที่คล้ายกัน
no comments | tags: ทำบุญ
Feb
13
2549
วันนี้เป็นวันมาฆบูชา ถ้าคุณจะไปทำบุญและเวียนเทียนที่วัด หลังจากอธิษฐานขอพรให้ตัวเองและครอบครัวเป็นสุขแล้ว ขอให้เพิ่มคำอธิษฐานเข้าไปอีกสักหนึ่งข้อ คือ
ขอให้ชาติบ้านเมืองร่มเย็นและสงบสุข ขอให้คนไทยเลิกทะเลาะกัน ใช้เหตุผลช่วยกันแก้ปัญหา ใช้สติปัญญาในการพูดคุย ที่สำคัญยิ่งก็คือทำเพื่อในหลวงของเรา
ตอนนี้ไม่ว่าหันไปทางไหนก็คงจะเห็นว่ามีแต่เรื่องทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของบ้านเมือง เรื่องปล้นชิงทรัพย์รายวัน อุบัติเหตุจากความประมาท รวมทั้งเรื่องโชคร้ายรายวัน เรื่องเหล่านี้พบเจอได้ตามหน้าหนังสือพิมพ์และในเว็บไซต์ รวมทั้งรายการข่าวในโทรทัศน์ช่องต่างๆ ด้วย
เจอแต่เรื่องร้ายๆ ข่าวร้ายๆ จนบางครั้งไม่อยากออกไปไหนและรับรู้อะไร แต่ความจริงเหล่านี้อยู่รอบๆ ตัวเรา ต้องเรียนรู้ รับรู้ และมุ่งไปต่อให้ถึงจุดหมาย
เรื่องที่คล้ายกัน
no comments | tags: ทำบุญ, บ้าน, หนังสือ
Jan
2
2548
ผมร้องไห้
แม่เข้ามากอด ปลอบใจ แล้วบอกให้ผมอดทน
แม่บอกว่าผมเป็นคนดี ใครๆ ก็รักและเป็นห่วง
ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อ น้อง และเพื่อนๆ ของผม ทุกคนเป็นห่วงผมทั้งนั้น
ผมเป็นคนดีย่อมจะได้รับสิ่งตอบแทนที่ดี แต่ตอนนี้ขอให้ผมอดทนให้สิ่งที่เลวร้ายผ่านไป
ผมยังคงร้องไห้
แม่ยังกอดผมอยู่ แม่ลูบหัวผม แล้วบอกว่า แม่รักลูกนะ
แม่บอกว่าปีใหม่ผ่านเข้ามาแล้ว แม่ขอให้ลูกประสบสิ่งที่ดีๆ แม่เป็นกำลังใจให้ลูกเสมอ
ทุกครั้งที่แม่ไปทำบุญ แม่จะอธิษฐานขอพรให้ลูกๆ ได้พบเจอในสิ่งที่ดีๆ
แม่ทำทุกอย่างได้เพื่อลูก ขอให้ลูกจงเข้มแข็ง
ผมยังคงร้องไห้
แม่บอกว่า ต่อไปลูกจะต้องเป็นเสาหลักของครอบครัวนะ
ลูกจะต้องดูแล พ่อ แม่ และน้อง ขอให้ลูกจงอดทนสู้ต่อไป
แม่รู้ว่าทำไมผมจึงร้องไห้ แม่เข้าใจโดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาเลย
แม่อยากให้ผมมีความสุข เมื่อผมมีความสุข แม่ก็มีความสุขเหมือนกัน
แม่เช็ดน้ำตาให้ผม
แต่น้ำตาของผมก็ยังคงไหลพรั่งพรูไม่หยุด ด้วยความอัดอั้นที่เก็บเอาไว้มานาน
ผมอยากให้แม่กอดผมไว้แบบนี้นานๆ ผมจะร้องไห้จนความทุกข์ที่มีในใจหมดไป
ผมอยากให้วันนี้เป็นวันสุดท้าย ที่ผมจะต้องเสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้
ขอให้มันเป็นวันสุดท้าย ให้น้ำตาแต่ละหยดของผม ชำระล้างเรื่องทุกข์ใจของผมให้หมดไป
แม่ครับ… ผมรักแม่
เรื่องที่คล้ายกัน
4 comments | tags: ความสุข, ทำบุญ
Private Radio: 
ทำเอายิ้มไม่ออก
แพ้ท้องรึเปล่าแบ บนี้
