หลงอย่างมีหลักการ
วันนี้ผมไปงานคอมมาร์ทที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ เพื่อไปซื้อ GPS โดยเฉพาะครับ
ผมไปถึงงานช่วงบ่าย เดินหลงอยู่ในงานวนไปก็วนมาเป็นชั่วโมง ก็ยังหาบูทของร้านขาย GPS ไม่เจอ
ในที่สุดก็ตัดสินใจเดินไปขอแผนที่จากฝ่ายประชาสัมพันธ์ของงาน แล้วก็กลับไปเดินหลงต่ออีกพักใหญ่ จนผมพบว่าบูทที่หมายตาไว้อยู่ชั้นล่าง ในขณะที่ผมดันเดินวนไปวนมาอยู่ด้านบน
กว่าผมจะไปถึงก็ปวดแข้งปวดขาไปหมด แถมก็ต้องยืนขาแข็งรอคิวอยู่อีกพักใหญ่
ในงานมี GPS ขายอยู่หลายยี่ห้อ ก่อนมางานถามน้องสาวแล้วเธอก็บอกให้ซื้อ”ขมิ้น” 
(Garmin) ไอ้ผมก็ใจง่ายเชื่อตามที่น้องบอก เพราะเห็นว่าเพื่อนเธอใช้อยู่เหมือนกัน และมันก็ใช้งานได้ดีซะด้วย
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาก่อนมาถึงวันนี้ ผมก็นั่งหาข้อมูลในเว็บก็พบว่า มีวงการผู้หลงไหล GPS อยู่เหมือนกับวงการเครื่องเสียงและวงการอื่นๆ
เมื่อหาข้อมูลได้พอสมควรแล้ว ผมก็เพิ่มความมั่นใจด้วยการสัมผัสของจริง ด้วยการไปยืม GPS ของเพื่อนมานั่งเล่นในห้องโดยให้มันพาไปที่โน่นที่นี่ (น่าเสียดายที่ผมไม่มีเวลาลองขับทดสอบจริงๆ)
ยี่ห้อที่เพื่อนผมซื้อไม่ใช่ยี่ห้อขมิ้น แต่เป็นยี่ห้อ Pierre Cardin ที่นำทางด้วยเสียงของพิธีกรชื่อ”นานา”
ความจริงแล้วผมสัปดาห์ก่อน ผมก็เกือบจะซื้อยี่ห้อนี้แล้วล่ะ แต่พอไปยืนหน้าตู้ปรากฎว่าคนขายกลับบ้านไปแล้ว
น้องคนขายยี่ห้อขมิ้นเลยจูงมือพาผมไปดูสินค้าที่ตู้โชว์สินค้าของเธอแทน ตอนนั้นผมยังไม่แน่ใจเลยขอระงับกิเลสไว้ก่อน
แต่แล้วในที่สุดวันนี้ผมก็ได้ GPS ยี่ห้อขมิ้นมาเชยชม ป้ายราคาหน้าร้านขีดราคาเก่าทิ้งและใส่ราคาใหม่ว่าลดลง 1,000 บาท
คนที่ยืนข้างๆ ก็บอกว่า แหม..เสียดาย รุ่นที่เขาเพิ่งซื้อเมื่อสัปดาห์ก่อน มาลดราคาในงานลงอีก ทำให้ผมยิ่งมั่นใจว่าตูได้ของถูกเฟ้ย!
แถมรุ่นที่ผมซื้อยังมีโปรโมชันให้ update แผนที่ตลอดชีวิตอีกด้วย (แต่คงต้องคอยดูว่าชีวิตของเจ้าขมิ้นและชีวิตของผม ใครจะอายุยืนยาวกว่ากัน 
)
น้องคนขายอธิบายวิธีใช้งาน และบอกผมว่าตอนเปิดเครื่องครั้งแรกให้เปิดในที่โล่งนะ อย่าเพิ่งเปิดในอาคารหรือในรถนะค๊ะ
ผมก็ว่านอนสอนง่าย กะว่าจะเอาไปนั่งเล่นที่ห้องพักให้คุ้นซะก่อน แต่ที่ไหนได้พอขับรถออกจากอาคารจอดแล้วจรก็เลี้ยวผิดครับ ผมดันขับรถไปคนละทิศกับทางที่จะกลับที่พัก
จะกลับรถก็ไม่ทัน แถมเห็นรถฝั่งตรงข้ามติดยาว ผมเลยขับไปเรื่อยๆ ก็ว่าจะใช้สัญชาตญาณในการหาทิศทางอ้อมกลับไป ซึ่งดูเหมือนเกือบจะประสบความสำเร็จ แต่ทางข้างหน้าก็กลับดูซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ
ในทีสุดผมก็ตัดสินใจแอบข้างทาง เอาเจ้าขมิ้นมาเปิดให้นำทางกลับที่พัก เจ้าขมิ้นก็พาผมกลับรถใต้สะพานตรงที่ผมไม่คิดว่ามันจะมีที่กลับรถตรงนั้น
พอโผล่ออกจากใต้สะพานผมก็เลี้ยวผิดไปอีกทางทันที เจ้าขมิ้นก็บอกเส้นทางใหม่ทันควัน ผมขับตามไปเรื่อยๆ จนมาโผล่ออกถนนพหลโยธิน
บอกตรงๆ นะครับ ผมยังงงอยู่เลยว่า ไอ้ตรงที่ผมเลี้ยวผิดน่ะมันอยู่ตรงส่วนไหนของกรุงเทพ แต่พอกลับไปดูใน track log แล้วก็พบกว่าการเลี้ยวผิดครั้งนี้ทำให้ผมต้องอ้อมไปหลายสิบกิโลเลย 
พอใกล้จะถึงที่พัก ผมเลยแวะทานข้าวและโทรหาน้องสาว เพื่อรายงานผลการทำความรู้จักกันครั้งแรกกับเจ้าขมิ้น น้องบอกว่าดีเลย เดี๋ยววันหลังไปเที่ยวแล้วจะขอยืมหน่อยนะ
งานนี้สงสัยต้องคิดค่าเช่าแล้วละครับ
ป.ล. วิดิโอข้างบนผมอัดไว้ตอนนั่งเล่นเจ้าขมิ้นในห้องนะครับ ไม่ได้อัดไปขับไป
เรื่องที่คล้ายกัน
Private Radio: 
