yaD enitnelaV
ผมแวะไปที่ห้าง จะไปซื้อเมาส์มาใช้แทนตัวที่เสียสักหน่อย เดินอยู่เพลินๆ ปรากฎว่าพอลงจากบันไดเลื่อนก็เห็นคนมุงดูอะไรสักอย่าง พอเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงรู้ว่า เขาไม่ได้มุงอะไรกัน แต่เขากำลังรอดอกไม้จากร้านขายดอกไม้ต่างหาก นอกจากนี้ร้านขายช็อคโกแล็ตที่อยู่ใกล้ๆ ก็มีคนมุงเหมือนกัน
ผมว่าจะแหวกผู้คนเข้าไปซื้อพวงมาลัยสักหน่อย แต่ก็เปลี่ยนใจเพราะคนมุงกันเยอะเหลือเกิน ถ้าผมทำตัวเป็นปิศาจขี้อิจฉา 
แหวกเข้าไปซื้อดอกมะลิ ขัดจังหวะการจัดช่อดอกไม้ของแม่ค้า อาจทำให้ผู้คนแถวนั้นหมั่นไส้เอาได้ แหม แต่จะว่าไปผู้คนเหล่านี้คงเห็นโลกเป็นสีชมพู สดใส อิอิอิ 
รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก รัก ไม่รัก
อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา อิจฉา ไม่อิจฉา
พอถึงวันนี้แล้วจะนึกถึงเรื่องฮาๆ อยู่เรื่องนึง ตอนที่ผมกำลังอินเลิฟ โลกเป็นสีชมพูแป๊ด ชนิดที่ว่ามองเห็นไฟเขียวไฟแดงเป็นสีชมพู ผมนัดเธอไปทานข้าวเย็นในวันวาเลนไทน์ เป็นนัดครั้งแรกในวันนี้เลยนะครับ คิดดูสิว่าจะตื่นเต้นขนาดไหน 
เธอมาจากใจกลางเมือง ส่วนผมก็เข้าไปจากชานเมือง นัดกันไปเจอแถวๆ วัดเสมียนนารี สถานที่นัดก็คือตรงบริเวณคอสะพานข้ามคลอง ซึ่งผมเป็นคนเลือกเอง เพราะมันสามารถจอดรถได้สะดวก
วันนั้นมันเป็นวันที่โชคไม่ดี เพราะผู้คนใช้โทรศัพท์โทรหากันจ้าละหวั่นจนช่องสัญญาณไม่ว่าง ทำให้ผมโทรติดต่อกับเธอยากเหลือเกิน แต่ก็พอคุยกันรู้เรื่องว่าเธอมารอที่สะพานแล้ว ซึ่งตอนนั้นผมก็อยู่ที่สะพานนั่นแหละ แต่หันมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นเธอเลย ทีนี้พอสายหลุดก็เลยติดต่อกันยาก รอกันอยู่เกือบชั่วโมงผมถึงนึกได้ว่าสะพานที่เธอรออยู่คงเป็นสะพานลอยข้ามถนนแหงๆ
ผมก็รีบเดินไปหาเธอที่สะพานลอย ปรากฎว่าเห็นเธอยืนหน้าหงิกสุดๆ 
ผู้คนแถวนั้นก็แตกกระจาย ไม่กล้ายืนใกล้ๆ เธอบอกว่าถ้าผมมาช้ากว่านี้อีกห้านาทีก็จะกลับแล้วเนี่ยยยย นึกแล้วก็ขำดี พอเธอหายโกรธ ก็มาสรุปกันว่าเป็นความผิดของมือถือที่ทำให้คุยกันไม่รู้เรื่อง ไม่เกี่ยวกับเราเลย (จริงๆ เป็นความผิดของผมเองแหละ ที่นัดไม่เคลียร์)
แต่เธอคงจำไม่ได้แล้วล่ะ เรื่องบ้าๆ บอๆ แบบนี้คงมีผมจำได้อยู่คนเดียว 
รูปภาพ: http://www.flickr.com/photos/dryicons/2241481050/
เรื่องที่คล้ายกัน
Private Radio: 
ยอมแล้วๆๆ
